Ég stóð vaktina ásamt öðrum í 10-11 Austurstræti í liðinni viku. Á laugardeginum klukkan 8 lauk ég mínu síðasta verki sem var að plástra saman strák sem dottið hafði á glerbrot og fengið nokkur sár á hendina. Höndin var full af blóði og varð ég að skola af með vatni svo ég sæi öll götin. Þannig tékkaði ég á hvort að glerbrot væru í hendinni og svo sótthreinsaði ég kringum sárin og vafði höndina. Viðkomandi var mjög þakklátur fyrir hjálpina og ég var sáttur með góðan endi á erfiðri vaktahrinu.

Það er erfitt að ímynda sér hvernig það er að vinna í dýragarðinum Reykjavík á næturnar. Ég veit ekki til þess að lögreglumenn og aðrir séu að tjá sig um hvað gerist í vinnunni þeirra á opinberum vettvangi. Líklega er óráðlegt að þeir geri það vegna rannsóknarhagsmuna. Sjálfur er ég bundinn þagnarskyldu í minni vinnu en ég geri ráð fyrir að sú þagnarskylda endi einhvers staðar. Ég geri ráð fyrir að hún snúist um starfsaðferðir og að segja ekki frá trúnaðarupplýsingum. Þá nafngreinir maður eðlilega ekki fólk sem maður þarf að hafa afskipti af í vinnunni.

Það sem maður sér úti á götunni er hins vegar ekkert sem háð er trúnaði. Reykjavík er einsog dýragarður. Sá sem fer í bæinn áður en hreinsitækin taka til starfa hlýtur að spurja sig hvað í andskotanum hafi eiginlega verið í gangi. Á laugardaginn klukkan 6 virtist einhver stelpa vera óánægð með að vera ekki hleypt inn á Bjarna Fel. Öllu eðlilegu fólki finnst ekkert skrítið að staðnum sé lokað á þessum tíma og þó fyrr hefði verið. Eftir að hafa lamið á glugga staðarins kom dyravörðurinn út og spurði hver andskotinn væri að henni og hófst þá rifrildið. Eftir það smallaði hún flösku við hliðina á bifreið sem þar stóð og öskraði. Ég hugsaði með mér... þetta er þá apinn í dýragarðinum okkar.

Hinum megin við götuna voru tvær górillur. Önnur var sífellt að ögra fólki og talaði útlensku. Þessi górilla gekk að svartri konu og öskraði á hana að hún væri negri. Þá skildi ég vel að hinni górillunni langaði til að lemja hann enda hafði maðurinn gengið svona á milli fólks og reynt að espa það upp. Íslenska górillan reyndi að hemja sig en hún virtist vera á einhverjum lyfjum meðan pólska górillan var bara hreinræktað fífl. Dýraeftirlitsmenn í lögreglubíl keyra framhjá og ég bendi þeim að kíkja á górillurnar og athuga hvort að það þyrfti að deyfa aðra þeirra. Ekkert gerist meðan löggan er á svæðinu en það jaðrar við að allt sé að fara til fjandans um leið og þeir hverfa fyrir horn. Sem betur fer fjarar þetta út með tímanum.  Fyrr um kvöldið þurfti að fara með brjálaða hýenu af Bjarna Fel frekar en Hressó. Þá var mikið af dýraeftirlitsmönnum í Austurstrætinu.

Nú þegar ég er búinn að segja þessa smásögu þá hljótið þið að sjá að dýrin í Austurstrætinu koma líka inn til mín. Í mínu búri er ég dýraeftirlitsmaður. Í raun eru dýrin svo mörg og sum svo hættuleg að við erum fleiri dýraeftirlitsmenn í búrinu mínu. Með góðri þjálfun, reynslu og góðri umgjörð tekst okkur nánast alltaf að halda öllu í horfinu. Maður hefur lært hvernig á að komast hjá vandræðum og hvenær á að grípa inní og hvernig.

Það eru alveg nokkur atriði sem fólk ætti að hafa í huga þegar það kemur í búrið mitt. Ég hef aldrei skilið af hverju fólk hættir að vera kurteist undir áhrifum áfengis. Líklega eru sumir og jafnel margir búnir að neyta einhverra efna í ofanálag. Sjálfur kannast ég ekki við að hegða mér á slíkan hátt jafnvel þó að ég hafi alveg gerst sekur um að neyta vökvans góða og stundum meira en góðu hófi gegnir. Það sem fólk ætti að spá í er auðvitað fyrst og fremst það hvernig viðkomandi myndi líða ef ég hegðaði mér eins við hann. Öskur, svívirðingar og jafnvel hótanir eru ekki eitthvað sem siðmenntað fólk lætur útúr sér af engri ástæðu.

Það veldur mér líka áhyggjum að fólk sé að skipta sér af störfum lögreglu og öryggis-/dyravarða. Ölvuðu fólki hættir mjög til að hópast kringum atburð og vera fyrir og með leiðindi. Þannig hefur það gerst bæði hjá okkur og dyravörðum hinum megin við götuna að ástæða hefur verið til að afvirkja brjálaða og ofbeldisfulla menn. Það getur tekið tíma fyrir lögreglu að koma á staðinn en á meðan upplyfir maður sig í lífshættu vegna afskiptasemi fólks sem oftar en ekki tekur málstað þess sem undir liggur. Þetta finnst mér alveg furðulegt fyrirbæri. Sama fólk vælir og skælir yfir því að öryggis- og dyraverðir hlaupi ekki af vinnusvæðum sínum og aðstoði fólk á götum úti þegar hópslagsmál brjótast út. Það er oft fyndið að hugsa til þess að þeir sem koma illa fram við lögregluna þurfa auðvitað einhvern tímann á henni að halda og eiga þá heimtingu á aðstoð hennar.

Það sem ég er að reyna að segja með öllu þessu er einfaldlega þetta:

1. Hafið stjórn á sjálfum ykkur þegar þið neytið víns og haldið eðlilegri hegðun.
2. Leyfið einkennisklæddu fólki að vinna vinnuna sína í friði. Ef þörf er á hjálp þá verðið þið     beðin um hana. Annars eruð þið bara fyrir.
3. Sýnið náunganum virðingu og kurteisi. Kostar ekki neitt og er frekar auðvelt. Þetta er líka        góð leið til að gleðja fólk í kringum ykkur.

Vona að ef eitthvert ykkar leggur leið sína í dýragarðinn að þá verði sú för ánægjuleg og án árekstra.

"Markmiðið með lögunum er að tryggja líffæragjöfum fjárhagsaðstoð þegar þeir geta hvorki stundað vinnu né nám vegna líffæragjafar. Samkvæmt frumvarpinu skal greiðsla til líffæragjafa nema 134.300 kr. á mánuði."

Smá ábending fyrir þá sem eru í fjárhagskröggum. Ef allt er í rugli hjá ykkur þá getur borgað sig að fórna einsog einu nýra eða hluta úr lifur til að láta enda ná saman. Mín lifur myndi t.d. henta vel fyrir alkoholista enda þolir hún gríðarlega mikið áreiti eftir áralanga þjálfun.

Hver er svo að væla yfir því að stjórnvöld séu ekki að gera eitthvað fyrir heimilin. Þetta finnst mér sterkur leikur. Fólk þarf bara að vita hvar er hægt að ná í pening. Það er fegurðin við lögfræðina.

Þegar ég sat úti í bíl áðan heyrði ég skemmtilega frétt. Í Póllandi geta menn keypt sér ömmu. Þannig geta foreldrar keypt ömmu fyrir börnin sín til að gera hitt og þetta með þeim. Þetta þýðir að væntanlega er einhver að selja ömmur. Ég veit um einstaklinga hérna sem væru alveg til í að selja ömmu sína ef markaður fyrir slíkt væri fyrir hendi.

Þegar maður lærir lögfræði kemst maður ekki hjá því að tengja efnið við það sem gerist í lífinu. Þannig pælir maður oft í samspili siðferðis og laga og stöðu siðferðis í nútímasamfélagi. Siðferði er hugtak sem mér persónulega finnst algerlega hverfandi en ég bind vonir við að þegar greiðist úr málum hérna, og mönnum verður refsað fyrir hið ólöglega og siðlausa, þá fari menn að breyta til betri vegar.

Siðferði tengist óhjákvæmilega trúnni og er í raun það eina góða sem trú hefur fram að færa að mínu viti. Þannig er börnum kennt að ljúga hvorki né stela þó að sumir læri það seinna og verr en aðrir. Þá eru til tregir einstaklingar sem læra þetta aldrei. Sama á við um svik og annað.

Í mínu lífi er mikið af siðlausu liði sem ég reyni almennt að forðast. Fólk sem iðulega veður áfram af græðgi og missir sjónar á öllum góðum gildum. Þannig veður það yfir fólk og hikar ekki við að svíkja. Ég er þeim kostum gæddur að ég á auðvelt með að sniðganga svona. Líklega er það þrjóskan sem ég erfði frá afa og pabba. Þessi þrjóska verður minni með aldrinum.

Það fólk sem svona fer fram hefur ekki lært þau góðu gildi sem það átti að læra í sinni æsku. Það er haldið siðblindu. Að fremja siðlaust athæfi einsog að stela er ekki siðblinda ef maður lærir að þetta er rangt og tekur fordæmingu, fólks í kringum sig , það inná sig, að maður breytir hegðun sinni og fer inn á rétta braut. Þeir sem það ekki gera eru siðblindir. Það þykir mér mest miður að vita af þeim einstaklingum úti um allt sem ekkert bítur á. Þeir breyta aldrei sinni röngu hegðun og draga iðulega með sér sakleysingja til að svíkja.

Þannig að mórallinn er einfaldlega þessi:

Ef þú hefur íhugað að selja ömmu þína þá þarftu að hugsa þinn gang. Sértu nú þegar búinn að því þá þarftu að finna stíginn aftur því þú ert gjörsamlega týndur.

Musteri Meistarans hefur verið enduropnað hér með. Er búinn að eyða gömlu færslunum þó að það hafi verið ansi skemmtilegt að lesa þær. Eftir að hafa lesið þetta þá gæti mann grunað að maður hafi verið að éta sveppi á svipuðum tíma fyrir tveimur árum.

Á föstudaginn var farið með félögum úr lagadeildinni í HR og hrunið í það vægt til orða tekið. Það er einhver Boston Legal fílingur sem leysist úr læðingi við þessi tækifæri.

Annars ætla ég ekki að hafa þetta mikið lengra í bili og fara að lesa refsiréttinn. Prófin eru framundan og nóg að lesa. Það eru samt ákveðnir hlutir sem brenna á meistaranum og mun hann eðlilega ryðjast fram og segja skoðanir sínar. Loka þessum inngangi með sögu af crissa sem ég fann í gömlu færslunum. Gullkorn!

"Crissi var peningalaus og síminn eitthvað í ólagi. Hann varð eftir þegar ég og skúli fórum heim. Þannig hann endaði blindfullur, peninga og símalaus í rigningu og þoku og hafði enga hugmynd um hvar hann var og hvert ætti að fara hahahahaha... þvílíkur snillingur! Hann kom víst heim klukkan 8 um morguninn eftir 4-5klst göngu! Toppið þessa heimsku J Þar að auki var honum hent út úr leigubíl sem hann náði í vegna þess að hann heimskaðist til að segja leigubílstjóranum að hann ætti engan pening."